Vliegenmeppers

Een moeder en drie kinderen zitten in de trein. Volle tassen staan voor hun stoelen en in het gangpad. De kinderen hebben hun schoenen uit en hangen op de kop, achterstevoren liggend in de stoelen. De puzzelboekjes die waarschijnlijk bedoeld waren om ze educatief bezig te houden worden gebruikt als vliegenmeppers voor denkbeeldige vliegen die zich voornamelijk op het hoofd van de oudste blijken te bevinden. Waarschijnlijk heet hij Dave. Dat is in elk geval de naam die met grote regelmaat door de coupé gescandeerd wordt.
Dave heeft het niet getroffen. Zijn twee zusjes laten hem geen seconde met rust. Door het gegil en gegiechel heen probeert hij zijn moeder wat te vragen. Steeds luider, want ze hoort hem niet. Het resultaat is een enorm kabaal dat de coupé domineert. Ze lijken het niet te merken.
Het meisje naast mij kijkt geërgerd op en mompelt dat ze zo dus nooit haar sinterklaasgedichten af krijgt. Haar boze blik wordt niet opgevangen door de herrieschoppers en waait doelloos weg. Met een diepe zucht buigt ze zich weer over haar kladblok. Even later richt ze zich lachend weer op en laat me haar krabbels zien:

Voor Erwin

Zaten er niet zulke irritante kinderen in mijn trein
Dan zou dit een super mooi gedicht geworden zijn.

Sint.

>>