Sire

Een stomende lezersbrief in NRC-next. Ingezonden door een moderne man van middelbare leeftijd, naar eigen zeggen. Een klaagzang over jongeren en in het bijzonder over die duivelse apparaatjes waarmee ze naar hun muziek luisteren. Muziek!, schreef hij schamper. Lawáái, zul je bedoelen. Meneer walgt ervan. Maar goed, ieder zijn smaak, noteerde hij coulant. Echt verbolgen is hij pas over het feit dat hij als medepassagier gedwongen wordt mee te luisteren met reizigers die het volume eens even lekker opengezet hebben.

Wat zal de man gelukkig zijn met de nieuwe campagne van SIRE. De Stichting Ideële Reclame stelt al veertig jaar maatschappelijke onderwerpen aan de kaak. De net gelanceerde campagne wil ons bewust maken van ons asociale gedrag. Bellen bij de kassa, troep op straat gooien, de hond op de stoep laten poepen en het niet opruimen. Maar ook: luide muziek in het openbaar vervoer.

De boze man schrijft verder in zijn brief, dat hij regelmatig uit zijn slof schiet tegen de jeugdige lastpakken met hun herrie. Tevergeefs. De jeugd van tegenwoordig heeft alle respect verloren, lees ik tussen zijn grommende regels door. Zou hij al eens, heel eenvoudig, vriendelijk aan iemand gevraagd hebben of het geluid zachter mag? Dan herinner ik me een SIRE-campagne uit 2007 en denk: hoe kort is uw lontje, meneer?