Romantiek

Ineens heeft de dag een andere kleur. De weg die ik altijd alleen ga, ziet er anders, mooier, uit als jij met me meefietst. Voor het eerst dit jaar is het nog een beetje donker buiten, maar het koude wintergevoel krijgt nog geen greep op me. Het gewone is plotseling een beetje bijzonder, omdat jij er bent. Vandaag deel ik mijn dagelijks ritueeltje met jou.
Zelfs het feit dat onze fietsen bij elkaar achterblijven in de stalling heeft nu iets speciaals. De onhandig lange weg, die door het station in aanbouw naar het perron leidt, is in een oogwenk afgelegd. Jij wilt een cappuccino, we hebben tijd genoeg. Slokjes hete koffie en een warme hand om de mijne. Dan moet jij naar spoor zes, ik naar spoor drie. Een koffiekus en dan allebei de trap af. Nog heel gauw zwaaien voor je, aan de overkant van het spoor, achter de trein verdwijnt die al klaar staat. Alsof ik je gister ontmoet heb, zo fladdert het.
Bij terugkomst de gang door, die nu weer gewoon net zo lang is als anders. Mijn fiets staat nog maar alleen in het rek, tussen allemaal vreemde fietsen. Het ziet er een beetje treurig uit. Ik steek mijn sleutel in het slot en ontdek jouw verrassing: een minuscuul briefje, gestoken tussen de tie-rip die geacht wordt mijn slot op zijn plaats te houden. Een klein berichtje van jou voor mij, waar al zo veel mensen onwetend langsliepen vandaag. Met een glimlach stap ik op. Stationsromantiek.

>>