Fatsoen

In ‘Op het spoor’ kan de publieke omroepkijker een avonddienst van treinconducteurs volgen. Steevast is het moraal van het programma dat reizigers steeds minder manieren en respect hebben. Van stinkvoeten die mensen naar andere coupés jagen, tot brutaliteit op alle denkbare niveaus. Wat ik stereotypering noem, wordt in ‘Op het spoor’ deskundigheid door ervaring genoemd. De conducteurs met onvervalst Rotterdams accent weten in een oogopslag wie ze waarschijnlijk in de gaten moeten houden. Onverzorgde, enigszins louche figuren reizen onder streng toezicht.
Er zit een jongeman in een pak tegenover me. Zijn koffertje staat naast hem. Hij liet zijn jonge bluebandgezin een half uur geleden waarschijnlijk achter aan een gezellige ontbijttafel in de zonnige keuken van een nieuwbouwhuisje aan een woonerf, denk ik meteen. Ik zie al voor me hoe hij zijn blonde kroost een zoen geeft voor hij vertrekt. Geen deskundigheid, maar gewoon een stereotypering. In ‘Op het spoor’ zouden ze deze fatsoenlijke man niet eens opmerken.
Hij stapt uit in Den Bosch. Ik zie hem op de roltrap staan achter een mooi meisje met een kort rokje en bruine benen. Ik zie hem kijken en kan hem niet eens ongelijk geven. Dan pakt hij zijn telefoon, steekt deze razendsnel onder het rokje en in een fractie van een seconde is de foto gemaakt. Als ze omkijkt zit zijn telefoon allang weer in de broekzak van zijn maatpak.

>>