Duplo

Zo’n petje dat doet denken aan opa Flodder, de verkreukelde oude man die een ontelbare hoeveelheid afleveringen tekstloos in zijn rolstoel doorbracht. Dan de broek, een pure belediging voor het figuur. Met de vorm van een tube tandpasta maakt het de heupen enorm en de enkels nietig. Tenslotte de verantwoorde Ecco-schoenen. Uitstekend om de balans te kunnen bewaren in schommelende treinen. Dit alles maakt een onbedwingbaar gevoel van medelijden in mij wakker. Als ik een conducteur zie, weet ik het zeker: ik word journalist.
Overigens komt dat niet alleen doordat ik me een levend duplo poppetje (ik hoor de klik al als ik dat petje opzet) zou voelen in het NS-tenue. Het pakje is ook dusdanig lachwekkend dat het nét niet het respect afdwingt dat een uniform zou moeten afdwingen. Dit ‘net niet gevoel’ maakt zich van mij meester als ik me concentreer op het gestreepte shawltje dat HEMA-achtig omgeknoopt is en de broekrand die ver boven de navel zit zoals in films uit de jaren ’80.
Nét niet. De machinist is koning van de trein en de passagiers worden prinsheerlijk van A naar B gebracht. En de conducteur? Een lakei: het duplo poppetje dat te groot is om lego te zijn en te klein om bij Playmobil te horen.

>>