Meelopers

Maandagochtend, tien voor acht: de ochtendspits. De trein komt binnenrijden en dan gebeurt hetgeen waarover ik me altijd verbaas: mensen gaan met de trein meelopen. Waarom niet gewoon wachten en instappen als de trein stilstaat? Zou het vanuit een oerinstinct komen? De mens als jager, de trein als prooi. Onze voorouders uit de prehistorie zullen ongetwijfeld ook dezelfde kant op gerend hebben als hun potentiële voedsel. En de drang die sommige treinreizigers hebben om als eerste de trein in te stappen, valt te vergelijken met de jager die de bizon moét schieten, omdat zijn gezin anders omkomt van de honger. Dit als een plausibele verklaring beschouwend, kunnen we er dus niets aan doen dat we meelopers zijn. Het is de natuur. Reizigers eerst uit laten stappen voordat we instappen is daarom voor sommigen een onmogelijke opgave. Wanneer de drie-na-laatste uitstapt, wordt de voet alvast op de eerste tree gezet en als de laatste zich door de wachtenden bij de uitgang wringt is de jager al binnen. Dan dient zich een nieuwe strijd aan. De persoon die als laatste de coupé binnen stapt, voelt zich de jager die niet met een bizon maar met een eekhoorn thuiskomt. De ervaren jagers waren hem voor, de plaatsen zijn bezet. Met enig leedvermaak zien de andere reizigers dat hij moet blijven staan. En niemand staat voor hem op. Meelopers.